1. خانه >
  2. نویسندگان >
  3. محمد درویش
محمد درویش

محمد درویش

کارشناسی ارشد مرتع و آبخیزداری و مدیریت محیط زیست، عضو هیئت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور

تعداد مقالات: 3

عضو هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، رییس گروه تحقیقاتی مؤلفه‌های اقتصادی اجتماعی بیابان‌زایی و مدیرکل دفتر آموزش و مشارکت مردمی سازمان حفاظت محیط زیست.

  • زمان پایان دادن به تفکرات سازه‌ای در مدیریت آب

    3 آبان 1394 ساعت 09:39

    مدیریت سازه‌ای

    غلبه رویکردهای سازه‌ای در مدیریت آب، نه فقط منجر به تخریب توان بوم‌شناختی (اکولوژیک) ایران شده، بلکه خسارتی نگران‌کننده‌تر بر وحدت ملّی، همبستگی و انسجام اقوام و فرهنگ‌های گوناگون ساکن در فلات ایران برجای نهاده است. چنین است که در یادداشت پیش‌رو، نگارنده کوشیده تا با معرفی گزینه‌ی کم‌خطرتری برای مهار کابوس قحطی آب، چشم‌انداز امیدوارانه‌تری را در پیشگاه رهبران کشور ترسیم کند.

  • ضرورت برپایی دادگاه‌های تخصصی در حوزة محیط‌زیست

    20 مرداد 1393 ساعت 12:28

    سیاست محیط زیست

    همان گونه که در این مملکت دادگاه ویژة مطبوعات وجود دارد تا حواسش به درغلتیدن سهوی یا عمدی نویسندگان از جاده انصاف به سمت خاکریز چپ و راست باشد و همان گونه که حتی برای رهبران مذهبی و داعیه‌داران هدایت مردم به سمت کرامات انسانی و روحانی هم یک دادگاه ویژه وجود دارد، باید برای آن گروه از شخصیت‌های حقیقی یا حقوقی که به عمد یا سهو در بروز یک فاجعة محیط زیستی سهم داشته‌اند، دادگاه جرایم و جنایت‌های محیط زیستی برپا شود.

  • برای مهار بیابان‌زایی در ایران چه باید کرد؟

    9 مرداد 1393 ساعت 16:14

    سیاست محیط زیست

    تمامی قلمرو 165 میلیون هکتاری ایران متأثر از فرآیندهای بیابان‌زایی و به شدت آسیب‌پذیر از آن است. نشان‌زدهای محیطی چون افت سطح آب زیرزمینی به میزان دو متر در سال در شصت دشت اصلی مرکزی کشور به وسعت یکصد میلیون هکتار، نشست زمین نه فقط در اغلب مناطق حاشیة بیابان‌های مرکزی که در آبی‌بیگلو اردبیل، خان‌میرزا در چهارمحال و بختیاری، معین‌آباد ورامین و قهاوند همدان، ظهور فروچاله‌هایی بزرگ در کبودرآهنگ همدان، بروز پدیدة خودسوزی زمین در قره‌داغ و پریشان در فارس یا گندمان در بروجن، خشک‌شدن تالاب‌ها و دریاچه‌های داخلی، افت حاصلخیزی و شورشدن خاک، تشدید کانون‌های بحرانی فرسایش بادی و طغیان چشمه‌های تولید گرد و خاک، افزایش سیل‌خیزی و جابه‌جایی قابل توجه خاک و پرشدن مخازن سدها و سرانجام متروکه‌شدن روستاها و تشدید مهاجرت‌های انسانی از جمله مؤلفه‌های نگران‌کننده‌ای است که حضور پررنگ و شتابناک بیابان‌زایی در ایران را غیرقابل انکار می‌نماید. تهدیدی که اگر فکری برای مهار آن نشود، با توجه به موقعیت استقرار ایران در عرض 35 درجة شمالی موسوم به کمربند خشک جهان، امکان جبران تخریب‌ها حتی به فرض از بین بردن عامل کاهندة کارایی سرزمین هم به کمینه تقلیل خواهد یافت و عملاً با توجه به هزینه‌های کمرشکن بازسازی و خوداحیایی طبیعی، امکان برگشت به شرایط مطلوب وجود نخواهد داشت.