1. حوزه‌های سیاستی
  2. >
  3. سیاست اجتماعی و فرهنگی
  4. >
  5. گروه‌های اجتماعی خاص
  6. >
  7. سالمندان

نوع مطلب: مقایسه سیاستی

20 اسفند 1397 ساعت 20:12 شماره مسلسل: ۷۷۰۰۷۹۰

بررسی شهر دوستدار سالمند در آمریکا

بررسی شهر دوستدار سالمند در آمریکا

این نوشتار تلاش‌های آمریکا برای تحقق شهر دوستدار سالمند را نشان می‌دهد. از جمله این تلاش‌ها می‌توان به برنامه‌ریزی جامعه، هماهنگی سیستم و توسعه برنامه‌ها، هماهنگی خدمات و انجمن‌های مصرف‌کننده اشاره نمود. اکثریت قریب به‌اتفاق ابتکارات شهر دوستدار سالمند در آمریکا در درجه اول شامل تلاش‌های برنامه‌ریزی‌شده متمرکز جامعه می‌شود که معمولاً توسط شهرهای محلی و چند ایالت انجام‌شده است.

1-مقدمه

یک نفر از هر هشت نفر در ایالات‌متحده در حال حاضر سن 65 سال یا بالاتر دارد. تا سال 2050 این نسبت به یک تا پنج افزایش خواهد یافت (1). در مقایسه با سایر کشورها، جمعیت سالمندان ایالات‌متحده کاملاً متفاوت ازلحاظ قومی، اجتماعی و اقتصادی است و در دهه‌های آتی بیشتر خواهد شد. تقریباً یک‌سوم سالمندان در ایالات‌متحده تنها زندگی می‌کنند و برخلاف سایر کشورها اکثریت در مناطق حومه زندگی می‌کنند؛ حدود 10 درصد درآمد کمتر از سطح فقر در فدرال دارند، اما تقریباً 50 درصد درآمد کافی برای پرداخت هزینه‌های اولیه ندارند (2).

2-جامعه سالمندان

مکان و جامعه‌ای که سالمندان در ایالات‌متحده در آن زندگی می‌کنند یک اولویت مهم برای آنان است (3). بر اساس تحقیقاتی که بر روی سالمندان در این کشور انجام‌گرفته است دوسوم از پاسخ‌دهندگان می‌گویند که یک دلیل اصلی که آن‌ها می‌خواهند در خانه‌های خود بمانند، به خاطر جامعه‌ای است که در آن زندگی می‌کنند. برای آمریکایی‌های میان‌سال و سالمند، بیشترین جنبه‌های مهم زندگی در جامعه آن‌ها نزدیک بودن به اعضای خانواده یا دوستان و دسترسی به مقصدهای قابل‌توجه شخص (مثلاً فروشگاه‌های مواد غذایی، دفاتر پزشکی، کتابخانه عمومی، کلیسا) است (3). بااین‌حال جوامع سراسر ایالات‌متحده آمریکا برای مقابله با تغییرات جمعیتی که آن‌ها تجربه می‌کنند مجهز نیستند و زیرساخت‌های فیزیکی موجود برای یک جامعه سالم طراحی نشده است (4). مناطق حومه‌ای که اکثر سالمندان آمریکایی در آن زندگی می‌کنند، در ابتدا برای خانواده‌های جوان توسعه یافتند و برای نیازهای این خانواده‌ها متناسب باسنی که دارند طراحی‌شده‌اند. سیاست‌های استفاده از زمین و مقررات منطقه‌ای سبب کاهش تراکم مسکن و جدا شدن محله‌های مسکونی از مناطق تجاری گردید به‌طوری‌که آن‌ها تنها با استفاده از خودرو در دسترس هستند و نیاز به یک مقدار قابل‌توجهی از پیاده‌روی دارند. درنتیجه، سالمندان عمدتاً به رانندگی برای دسترسی به کالاها و خدمات و همچنین حفظ ارتباطات اجتماعی متکی هستند و استفاده از وسایل شخصی به تنها راه حمل‌ونقل تبدیل‌شده است (5). به‌گونه‌ای که سالمندان از اتومبیل برای نزدیک به 90٪ از سفر خود از خانه استفاده می‌کنند. بااین‌حال، اکثر جاده‌ها به‌اندازه کافی برای رانندگان سالمند طراحی نشده و میزان تلفات و تصادف در هر مایل به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای در میان افراد سالخورده افزایش می‌یابد (6). تنها 40٪ از شهرهای آمریکا دارای علائم جاده‌ای هستند که برای رانندگان سالمندان مناسب هستند (4). فقدان حمل‌ونقل عمومی کافی در اکثر جوامع آمریکایی برای سالمندان وجود دارد. در یک مطالعه ملی انجام‌شده، 43٪ از سالمندان گفتند که حمل‌ونقل عمومی مناسب با شرایط سنی آنان در جامعه‌شان در دسترس نیست (5). نرخ تخفیف تاکسی یا اتوبوس و خدمات انتقال درب برای افرادی که بیش‌ازحد ازکارافتاده هستند برای استفاده از سیستم‌های حمل‌ونقل عمومی گسترده نیست (4). بخش عمده‌ای از مسکنی که در آن افراد سالخورده زندگی می‌کنند، به‌گونه‌ای طراحی‌شده است به‌طوری‌که ساکنان در آن هرگز پیر و ازکارافتاده نمی‌شوند و طراحی این خانه‌ها نیازهای افراد سالمند را نادیده گرفته است. گروه اقلیتی از افراد سالمند در آمریکا در خانه‌هایی هستند که برای افراد سالمند و افراد معلول مجهز هستند و دارای ویژگی‌هایی مانند ورودی بدون مانع، دستگیره‌های اهرمی و درها به‌اندازه کافی گسترده برای جا دادن یک صندلی چرخ‌دار یا واکر هستند (3). سالمندان اغلب در خانه‌های قدیمی زندگی می‌کنند 50٪ از افراد سالمند در خانه‌هایی که حداقل 40 سال پیش‌ساخته شده‌اند زندگی می‌کنند و 8٪ در خانه‌هایی که حداقل 80 سال پیش‌ساخته شده زندگی می‌کنند (1). درنتیجه، 14 درصد از خانه‌های اشغال‌شده توسط افراد سالمند نیاز به اصلاحات و یا تعمیرات قابل‌توجهی دارند (5)؛ اما تقریباً یک‌سوم شهرهای آمریکا برنامه‌های اصلاحی مناسب در بخش مسکن سالمندان را ندارند (4).

3-ایجاد جامعه دوستدار سالمند

در حال حاضر نیاز به تغییر در زیربناهای فیزیکی و اجتماعی شهرهای آمریکا است تا بتوانند رفاه و رضایت فیزیکی و روانی اجتماعی اعضای جامعه را با افزایش سن ارتقا دهند. برای سالمندان این به معنای داشتن منابع اجتماعی (مسکن، حمل‌ونقل / تحرک، سلامت، تعامل اجتماعی، بهره‌وری، مشارکت فرهنگی / مذهبی، فعالیت آموزشی / اوقات فراغت و غیره) است که با تغییرات در نیازها و توانایی‌های فرد در طول زندگی خودسازگار باشد. جامعه‌ای سالم است که در آن ساکنان سالمند می‌توانند در فعالیت‌هایی که در طول عمر خود داشتند در دوران سالمندی شرکت کنند و از فرصت‌ها برای ایجاد منافع و منابع جدید استفاده کنند (7)؛ بنابراین، در جامعه دوستدار سالمند، مقررات منطقه بندی ساختمان‌ها و محله‌های مخلوط را تشویق می‌کنند و مردم را در هر سنی به یکدیگر نزدیک‌تر کنند و با خدمات و محصولاتی که نیاز دارند، تشویق کنند تا در کنار یکدیگر زندگی کنند.

دسترسی فیزیکی و یکپارچگی اجتماعی نیز توسط خیابان‌های کامل تسهیل می‌شود که انواع مختلفی از تحرک را شامل می‌شود، ازجمله راه رفتن، صندلی چرخ‌دار برقی، دوچرخه، حمل‌ونقل عمومی و همچنین خودرو. گذرگاه‌های پیاده‌روی برای تشخیص عابرهای پیاده‌ای که آهسته حرکت می‌کنند برنامه‌ریزی‌شده و اجازه می‌دهد تا زمان کافی برای عبور از خیابان را فراهم کنند. تقاطع‌های ترافیکی علائم دیداری مناسب و زمان کافی برای چرخش را فراهم می‌کنند تا خطر حوادث جدی را کاهش دهند.

پیاده‌روها و دیگر اماکن عمومی نیز، مکان‌هایی را برای استراحت فراهم می‌کنند. برنامه‌های اصلاح و تعمیر خانه نیز کمک می‌کنند تا ساکنان سالمندان خانه‌های قدیمی و آپارتمان خود را حفظ کنند. زیرساخت‌های اجتماعی جامعه دوستدار سالمند برای ایجاد یکپارچگی اجتماعی و مشارکت اجتماعی طراحی‌شده است. چراکه سالمندان به خاطر مشارکت‌هایی که در جامعه خود انجام داده‌اند ارزشمند هستند. سیاست‌گذاری اشتغال دوستدار سالمند کارکنان سالمند را قادر می‌سازد که ساعت‌های کاری و مسئولیت‌هایشان را تعدیل کنند. با مشوق‌ها و حمایت‌های کافی، بسیاری از افراد سالخورده می‌توانند در فعالیت‌های اجتماعی، تفریحی و آموزشی و همچنین مشارکت مدنی و فرصت‌های داوطلبانه در جامعه شرکت کنند. با انجام این کار، جوامع دوستدار سالمند می‌توانند به ارتقاء سلامت و مشارکت اعضای جامعه سالمند کمک کنند، درعین‌حال، تقویت همگرایی جامعه و سرمایه اجتماعی قابل‌دسترس است.

4-ابتکارات ایجاد جامعه دوستدار سالمند در ایالات‌متحده

افزایش نگرانی در مورد دوستدار سالمند در محیط‌ها و حمایت‌های محلی باعث ایجاد تعدادی از ابتکارات محلی، منطقه‌ای و ملی در ایالات‌متحده در سال‌های اخیر شده است.

1-4-ابتکارات برنامه‌ریزی شهری

ابتکارات انجام‌شده در بخش برنامه‌ریزی شهری به‌منظور تحقق شهر دوستدار سالمند شامل رویکرد متمرکز از بالا به پایین بود. به‌موجب آن، اداره برنامه‌ریزی دولتی محلی یا سازمان منطقه‌ای در مورد سالمندی، ارزیابی نیازها و تلاش‌های برنامه‌ریزی استراتژیک را برای شناسایی مشکلات افراد سالمند نظارت می‌کند.

برخی از این ابتکارات شامل انتشار اطلاعات هستند مانند کمپین‌های اطلاع‌رسانی عمومی که برای بیدار شدن شهروندان به پیامدهای سالمندی طراحی‌شده است. همچنین برنامه‌ریزی به‌منظور تحقق شهر دوستدار سالمند در چهار حوزه متمرکز است که عبارت‌اند از: 1(نیازهای اساسی برای تأمین مسکن و امنیت 2) حفظ سلامت جسمی و روانی سالمندان 3(استقلال سالمندان ضعیف، معلول و ناتوان 4) ایجاد فرصت‌های مشارکت مدنی و اجتماعی برای سالمندان

برای مثال در ایالت ایندیانا رهبران درصدد ایجاد آگاهی عمومی، اطلاع‌رسانی در مورد برنامه‌های محلی و توسعه برنامه‌های عملیاتی برای تبدیل‌شدن به شهر دوستدار سالمند بودند. همچنین یک نظرسنجی نمایشی از سالمندان ایالات‌متحده به‌صورت آنلاین به‌منظور تحقیق و برنامه‌ریزی مشارکتی انجام شد. ابتکار عمل این طرح توسط سرویس پرستاری نیویورک، با بودجه از سازمان‌های بین‌المللی آتلانتیک، بنیاد رابرت وود جانسون، بنیاد تحقیقات بازنشستگی و سایر بنیادهای ملی و محلی حمایت می‌شود.

پورتلند، اورگان و نیویورک در پروژه شهرهای جهانی دوستدار سالمند که توسط سازمان جهانی بهداشت انجام شد مشارکت کردند که در راستای آن چارچوبی برای برنامه‌ریزی برای تحقق شهر دوستدار سالمند در 33 شهر در 22 کشور جهان انجام شد.

شهرهای جهانی دوستدار سالمند: یک راهنمای مبتنی بر تمرکز بر افراد سالخورده و سایر ذینفعان در 33 شهر در سراسر جهان، شامل مجموعه‌ای از چک‌لیست‌های شهر دوستانه برای کمک به شهرها برای ارزیابی دوستانه بودن آن‌ها و تحریک تلاش‌های محلی به‌منظور بسیج آن‌ها برای بهبود و تحقق شهر دوستدار سالمند است.

ابتکار سازمان بهداشت جهانی شامل یک وب‌سایت آنلاین برای یادگیری متقابل و تبادل تجربیات و جلسات بین‌المللی برای به اشتراک گذاشتن بهترین شیوه‌ها است. این بودجه عمدتاً توسط آژانس بهداشت عمومی کانادا، موسسه تحقیقات انسانی، موسسه تحقیقات بهداشت کانادا و شهرداری‌های محلی تأمین شد.

پروژه شهر دوستدار سالمند پورت لند، اورگان متشکل از هشت گروه متمرکز شامل چهار نفر افراد سالمند، یک مراقب غیررسمی و سه نفر از نمایندگان سازمان‌های داوطلبانه محلی، کسب‌وکار، دولت و آژانس‌ها هست. یافته‌ها به‌عنوان مبنایی برای توصیه به مقامات دولتی، برنامه ریزان و سیاست‌گذاران خدمت کرده‌اند. این پروژه توسط موسسه دولتی ایالت پورت لند درزمینهٔ سالمندی انجام شد.

شهر دوستدار سالمند نیویورک با ارزیابی نیازهای شهر دوستدار سالمند، جمع‌آوری داده‌ها از ساکنان سالمند و کارشناسان دولتی، غیرانتفاعی و زمینه‌های دانشگاهی آغاز شد (8). بر اساس این ارزیابی و ترکیب توصیه‌هایی از گروه‌های کاری از بخش‌های مختلف، ابتکارات سازگار با محیط‌زیست درزمینهٔ مشارکت اجتماعی و مدنی، مسکن، فضاهای عمومی و حمل‌ونقل و خدمات بهداشتی و اجتماعی ارائه شد.

5-تناسب سیستم و برنامه توسعه

مشارکت اجتماعی برای افراد سالمند و سالخورده یک ابتکار ملی است که برای تقویت سیستم‌های مراقبت‌های بلندمدت و خدمات حمایتی محلی با تقویت مشارکت‌هایی که معمولاً شامل افراد مسن، ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی و اجتماعی، سازمان‌های دولتی، رهبران کسب‌وکار و تأمین‌کنندگان محلی است، طراحی‌شده است (9). همچنین طرح ابتکاری توسط بنیاد رابرت وود جانسون با اختصاص بودجه‌ای معادل 750،000 دلار اجرا شد به‌منظور مشارکت درزمینهٔ هایی مانند آموزش ارائه‌دهنده خدمات (به‌عنوان‌مثال آموزش برای افسران پلیس درزمینهٔ آزار و اذیت سالمندان)؛ توسعه برنامه (به‌عنوان‌مثال، برنامه حمل‌ونقل)؛ توسعه سیاست (به‌عنوان‌مثال، متقاعد ساختن سیاست‌گذاران برای تصویب یک دستورالعمل مسکن)؛ مشارکت مدنی (به‌عنوان‌مثال، آموزش سالمندان به‌عنوان مدافعان سیاست)؛ و آگاهی عمومی (مثلاً کمپین ارتقای سلامت).

6-انجمن‌های مصرف‌کننده

از ابتکارات انجام‌شده در بخش سالمندی مدل روستا است که خدماتی مانند تعامل اجتماعی، حمایت اجتماعی و ارائه خدمات، طراحی‌شده برای کمک به اعضای سالمند در خانه‌های خود. در مقابل هزینه‌های سالانه، اعضا خدمات و حمایت دریافت می‌کنند که امکان کاهش انزوای اجتماعی و نیازهای ناخوشایند را فراهم می‌کند، ازجمله: 1(دسترسی به خدمات اصلی مانند خرید کالاهای موردنیاز و کلاس‌های تمرینی در هفته؛ 2) ارائه خدمات همراه با تخفیف درزمینهٔ مراقبت‌های بهداشتی در خانه و همچنین تعمیر خانه 3(فرصت‌هایی برای توسعه منابع حمایت اجتماعی با اعضای دیگر از طریق فعالیت‌هایی مانند احزاب یا رویدادهای فرهنگی 4) و فرصت‌های قابل‌ملاحظه‌ای برای مشارکت اجتماعی، از طریق مشارکت داوطلبانه برای کمک به دیگر اعضا. در حال حاضر بیش از 50 روستای سالمند در حال فعالیت هستند با حداقل 100 نفر عضو (10).

نتیجه‌گیری

این نوشتار تلاش‌های آمریکا برای تحقق شهر دوستدار سالمند را مورداشاره قرارداد. از ابتکارات شناسایی‌شده می‌توان به برنامه‌ریزی جامعه، هماهنگی سیستم و توسعه برنامه‌ها، هماهنگی خدمات و انجمن‌های مصرف‌کننده اشاره نمود. اکثریت قریب به‌اتفاق ابتکارات شهر دوستدار سالمند در آمریکا در درجه اول شامل تلاش‌های برنامه‌ریزی‌شده متمرکز جامعه می‌شود که معمولاً توسط شهرهای محلی و چند ایالت انجام‌شده است.

این ابتکارات عمدتاً شامل ارزیابی نیازها و برنامه‌ریزی استراتژیک، تشکیل جلسات ذینفعان و برخی از آموزش‌های عمومی می‌شود، اما شواهد کمتری مبنی بر اجرای واقعی تغییرات اساسی در زیربناهای فیزیکی و اجتماعی جامعه موردنیاز برای جامعه است. تأثیر نسبتاً محدود قابل‌توجه این ابتکارات محلی، نشان‌دهنده کنترل محدودیت دولت‌های محلی در استفاده از ابزار سیاسی یا مالی موردنیاز برای تغییر در سیستم‌های اصلی است. برای مثال، گزینه‌های مسکن، عمدتاً توسط بازار مصرف خصوصی تعیین می‌شود، هرچند سازمان‌های برنامه‌ریزی محلی می‌توانند به تنظیم و ترویج انواع ساخت‌وساز و موقعیت آن‌ها کمک کنند.

سیستم‌های حمل‌ونقل، درحالی‌که به‌صورت محلی اداره می‌شوند، توسط دستورالعمل‌های فدرال در مورد دسترسی افراد معلول اداره می‌شود. مهم‌تر از همه، آژانس‌های منطقه در سالمندی و آژانس‌هایی که مسئولیت پاسخگویی به نیازهای سالخوردگان را بر عهده‌دارند، به‌طور قابل‌توجهی قدرت سیاسی و اقتصادی کمتری نسبت به سایر نهادهای دولتی درزمینهٔ مراقبت‌های بهداشتی، مسکن و حمل‌ونقل دارند.

به نظر می‌رسد دولت فدرال در آمریکا نقش محدودی در ارتقا و ترویج جوامع دوستدار سالمند ایفا می‌کند.

تلاش‌های دولت به نظر می‌رسد بر شناخت و یا ارتقاء برنامه‌های حفاظت از محیط‌زیست به‌منظور ایجاد جوامع سالم برای سلامتی سالمندان و فعالیت آنان متمرکز است.

بسیاری از ابتکاراتی که در راستای تحقق شهر دوستدار سالمند در آمریکا انجام‌شده است شامل توسعه برنامه و تغییر سیستم، توسط منابع غیردولتی ارتقا یافته است. سازمان‌های غیرانتفاعی رهبری را بر عهده‌دارند و

مؤسسات ملی و محلی پشتیبانی مالی لازم را برای ابتکاراتی مانند مشارکت اجتماعی برای سالمند، جوامع برای همه سنین انجام می‌دهند.

با توجه به نقش دولت محدود در ارتقاء جوامع دوستدار سالمند در ایالات‌متحده، سالمندان در برخی از نواحی، سازمان‌های متقابل و سودمند را ایجاد می‌کنند که معمولاً روستاها نامیده می‌شوند؛ که هزینه آن از طریق هزینه‌های عضویت و کمک‌های مالی تأمین می‌شود و رفاه آنان در مناطق فقیرنشین افزایش می‌یابد. در حال حاضر در ایالات‌متحده سالمندان تحت پوشش عمومی به امکانات تسهیلات زندگی و کیفیت مراقبت در منزل. دسترسی ندارند.

منابع

1-U.S. Census Bureau (2009). Facts for features: Older Americansmonth: 2009. Retrieved on June 1, 2009 from: http://www.census.gov/Press Release/www/releases/archives/facts_for_features_special_editions/ 013384.html

2-Wider Opportunities for Women. (2009, March). Factsheet: Elder Economic Security Initiative. Retrieved on December 30, 2009, from: http://www.wowonline.org/ourprograms/eesi/documents/NatlEESIFactSheet2008FINAL.pdf.

3-Keenan, T. (2010). Home and community preferences of the 45+ population. Accessed January 31. 2011, from

http://www.aarp.org/home-garden/livable-communities/info-11-2010/home-community-services-10.html.

4-National Association of Area Agencies on Aging (N4A) and Partners for Livable Communities. (2007). A blueprint for action: Developing a livable community for all ages. Washington, D.C. Retrieved August 2009 from: http://www.n4a.org/files/programs/livable-communities/blueprint-for-action.pdf.

5-Feldman, P. H., Oberlink, M. R., Simantov, E., & Gursen, M. D. (2004). A tale of two older Americas: Community opportunities and challenges. Advantage Initiative 2003 National Survey of Adults Aged 65 and Older. New York: Center for Home Care Policy and Research, Visiting Nurse Service of New York.

6-Rosenbloom, S. (2009). Meeting transportation needs in an aging-friendly community. Generations, 33(2), 33–43.

7-Lehning, A., Chun, Y., & Scharlach, A. (2007). Structural barriers to developing ‘aging-friendly’ communities. Public Policy & Aging Report, 17, 15–20.

8-Bloomberg, M., & Quinn, C. (2009). Age-friendly NYC. New York.

9-Bolda, E., Saucier, P., Maddox, G., Wetle, T., & Lowe, J. I. (2006). Governance and management structures for community partnerships: experiences from the Robert Wood Johnson Foundation’s Community Partnerships for Older Adults Program. Gerontologist, 46, 391–397.

10-Scharlach, A. E., Lehning, A. J., & Graham, C. L. (2010). Proliferation of the “Village” model: Neighborhood associations for aging in place. New Orleans: Paper presented at the Annual Scientific Meeting of the Gerontological Society of America.

استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.
متون سیاستی منتشر شده در شمس، بیانگر دیدگاه نویسندگان بوده و لزوما نظر این شبکه نیست.

نظرات

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
با تشکر، نظر شما پس از تایید در سایت نمایش داده می‌شود.