1. حوزه‌های سیاستی
  2. >
  3. سیاست خارجی
  4. >
  5. مسائل منطقه‌ای و بین‌المللی

نوع مطلب: مقاله سیاستی

26 بهمن 1395 ساعت 16:56 شماره مسلسل: 3300285

روابط روسیه و طالبان: ابعاد، نگرانی‌ها و اهداف

روابط روسیه و طالبان: ابعاد، نگرانی‌ها و اهداف

هرچند نام افغانستان همواره تداعی‌کننده خاطره‌ای تلخ در سیاست خارجی روسیه است و روس‌ها تا سال‌ها پس از خاتمه جنگ در دوره شوروی مایل به پرداختن به این کشور نبودند، اما تهدیدات ناشی از افغانستان، مسکو را ناخواسته وادار به ورود به موضوعات مرتبط با این کشور کرده‌ است. هرچند برخی ادله اعلامی کرملین در توجیه دخالت نظامی در سوریه در مورد افغانستان نیز صادق است، اما مسکو در باب افغانستان کاملاً محتاط است و تلاش کرده تا با تعامل با بازیگران مختلف، حتی طالبان، تهدیدات ناشی از این کشور را مدیریت و دفع نماید.

مقدمه

هرچند نام افغانستان همواره تداعی‌کننده خاطره‌ای تلخ در سیاست خارجی روسیه است و روس‌ها تا سال‌ها پس از خاتمه جنگ در دوره شوروی مایل به پرداختن به این کشور نبودند، اما تهدیدات ناشی از افغانستان مسکو را ناخواسته وادار به ورود به موضوعات مرتبط با این کشور کرده‌ است. این اجبار از میانه دهه 1990 با ظهور طالبان و جدی شدن خطر سرایت افراط‌گرایی اسلامی به آسیای مرکزی و سپس روسیه بیش‌ازپیش احساس شد. هرچند در دهه 2000 با ورود نیروهای آمریکا و ناتو به افغانستان توسعه جریان‌های افراط‌گرا تا حدودی مهار شد، اما کاهش نیروهای غربی و تصرف قندوز در اکتبر 2016 از سوی طالبان در 70 کیلومتری مرز تاجیکستان و حملات مشابه به شهرهای دیگر از جمله فاریاب در نزدیکی مرزهای ترکمنستان زنگ خطری برای آسیای مرکزی و روسیه بود.

مراوده برخی اتباع روسیه و آسیای مرکزی با هم‌قطاران رادیکال افغانستانی خود در ساختار طالبان، داعش یا القاعده که هم‌اکنون در افغانستان، عراق یا سوریه در حال جنگ هستند، نیز بر نگرانی‌ها افزوده است. مسکو همچنین نگران تبدیل‌شدن افغانستان به مأمنی برای تروریست‌های شکست‌خورده داعشی در عراق و سوریه است. به‌تبع این نگرانی‌ها، در اکتبر 2016 وزارت دفاع روسیه پایگاه 201 این کشور در تاجیکستان را برای حفاظت بیشتر مرزی تقویت کرد و هم‌زمان پوتین در نشست سران «سی‌آی‌اس» درباره رشد فزاینده تروریسم در افغانستان هشدار داد.(1)

هرچند برخی ادله اعلامی کرملین در توجیه دخالت نظامی در سوریه در مورد افغانستان نیز صادق است (فعالیت فرامرزی تروریسم و درخواست دولت مرکزی برای کمک)، اما مسکو در باب افغانستان کاملاً محتاط است و تلاش کرده تا با تعامل با بازیگران مختلف، حتی طالبان، تهدیدات ناشی از این کشور را مدیریت و دفع نماید.

افغانستان: منبع تهدید برای روسیه

افغانستان در دوره پساشوروی بیش از آنکه منبع منافع برای مسکو باشد، منبع تهدید بوده است. این تهدیدات را می‌توان در دو طیف متقارن (عمدتاً ژئوپلیتیکی) و نامتقارنِ امنیتی تقسیم‌بندی کرد. تهدیدات ژئوپلیتیکی بیش از هر چیز ناشی از رقابت قدرت بر سر افغانستان میان قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای است. روسیه در تاریخ دورتر در مورد بریتانیا و در تاریخ اخیر به‌ویژه بعد از اشغال افغانستان از سوی آمریکا و ناتو، نگران سوء‌استفاده واشنگتن و بروکسل از بی‌ثباتی‌ها در این کشور برای قبض ژئوپلیتیکی خود در منطقه بوده است.

به باور کرملین، هدف عملیات آمریکا و ناتو در افغانستان نه برای مقابله با تروریسم، بلکه حتی تحریک تروریسم برای بهره‌برداری سیاسی و نظامی و اعمال فشار مستقیم و غیرمستقیم بر همسایگان افغانستان از جمله چین، هند، پاکستان، ایران، آسیای مرکزی و روسیه است. در نگاه روس‌ها، همچنان که آمریکا از افغانستان برای تحمیل شکستی بزرگ به شوروی استفاده کرد، هنوز نیز می‌تواند از این کشور برای اعمال فشار بر روسیه استفاده نماید. اما رویکرد سیاسی و ژئوپلیتیکی روسیه به افغانستان تنها معطوف به رقابت و موازنه‌سازی با غرب نیست و کرملین به ایجاد موازنه با سایر قدرت‌ها چون چین، هند و دیگر همسایگان این کشور از جمله ایران و پاکستان نیز توجه داشته و دارد.

در طیف تهدیدات نامتقارن ناشی از افغانستان به‌طور واضح می‌توان به فعالیت گروهک‌های تروریستی و افراط‌گرا از القاعده، تا طالبان و داعش اشاره کرد. در شرایط بی‌ثبات ناشی از فعالیت این گروهک‌ها قاچاق مواد مخدر و سلاح نیز افزایش یافته و این مسئله برای روسیه حساسیت خاص خود را دارد. این حساسیت همچون تهدیدات ژئوپلیتیکی به‌واسطه فرض پویایی امنیت و ناامنی و جریان پیوسته آن‌ها از افغانستان تا آسیای مرکزی و روسیه است. بر همین اساس، مسکو نمی‌تواند نسبت به تحولات افغانستان بی‌تفاوت بماند.

در اسناد بالادستی سیاست خارجی و امنیتی از جمله در بند 97 «مفهوم سیاست خارجی روسیه (مصوب 30 نوامبر 2016)» استمرار بی‌ثباتی در افغانستان تهدید جدی برای این کشور و سایر کشورهای حوزه «سی‌آی‌اس» دانسته شده است. هرچند در «دکترین نظامی روسیه (مصوب 25 دسامبر 2014)» نامی از افغانستان به میان نیامده (اساساً به نام کشورها در این سند اشاره نمی‌شود)، اما بند 12 آن ضمن اشاره به فزایندگی تهدیدات تروریستی و افراط‌گرایی بر ضرورتِ پیدا کردن راه‌کارهایی برای مقابله با این تهدیدات در داخل روسیه و خارج مرزهای این کشور تأکید شده است. این مهم در بندهای مختلف «راهبرد امنیت ملی روسیه (مصوب 31 دسامبر 2015)» نیز مورد تأکید قرار گرفته است.

پوتین در همین رابطه، ضمن اشاره به تأثیر دخالت‌های بی‌ثبات‌ساز خارجی در ظهور و گسترش تهدیدات نامتقارن که عموماً با سوءاستفاده از گروه‌های افراطی و تروریستی جهت تحقق اهداف سیاسی و ژئوپلیتیکی همراه است، بر مخالفت روسیه با رویکرد دوگانه به تروریسم و تقسیم تروریست‌ها به خوب و بد تأکید دارد.(2) از این منظر، مسکو بین تروریسمِ دستکاری‌شده و منافع ژئوپلیتیکی در افغانستان یعنی بین دو طیف تهدیدات متقارن و نامتقارن موجود در این کشور ارتباط قائل است.

دفع تهدید

در بند 97 «مفهوم سیاست خارجی روسیه (مصوب 30 نوامبر 2016)» تصریح شده که مسکو در تعامل با دولت افغانستان، سایر کشورهای علاقه‌مند و همچنین سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی و با احترام به قوانین و منافع همه گروه‌های قومی در این کشور جهت حل مشکلات افغانستان تلاش خواهد کرد. در عمل نیز این رویکرد پیاده شده و مسکو اقدام در زمینه‌های مختلف و تعامل با نیروهای مختلف فعال در سطوح فروملی، ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی از گروه‌های قومی تا دولت‌ها و سازمان‌ها را برای تأمین منافع خود در افغانستان در نظر داشته و دارد. همکاری آن با ائتلاف شمال در دهه 2000، تعامل آن با ایران در این دهه علیه طالبان، همکاری با آمریکا در افغانستان بعد از حملات 11 سپتامبر، نشست سه‌جانبه اخیر آن با پاکستان و چین در مورد افغانستان و ارتباط‌گیری با طالبان نمونه‌هایی از دیپلماسی چندلایه و چندبرداری روسیه در افغانستان هستند.

رویکرد چندبرداری یکی از اصول عملی سیاست خارجی مسکو است و دلیل کاربست آن در افغانستان از یک سو به‌واسطه ماهیت پویا و چندسطحی تهدیدهای ناشی از این کشور و از سوی دیگر، به دلیل «ضعف» دولت کابل و نفوذپذیری آن از آمریکا است. این دو مؤلفه مسکو را مجبور کرده تا برای رفع تهدیدات همه ابزارها و شرکا ممکن را در نظر بگیرد. با این ملاحظه، هرچند روسیه به فعالیت آمریکا و ناتو در افغانستان بدبین است، اما به وجود سطحی از منفعت در تعامل با آن‌ها اعتقاد دارد و بر همین اساس حتی در مقطعی به ناتو اجازه استفاده از سرزمین روسیه برای عملیات ترانزیتی مرتبط با عملیات در افغانستان را نیز داد.

ارتباط با طالبان در حالی صورت گرفته که این گروه بر اساس تصمیم سال 2003 دادگاه عالی روسیه به‌عنوان گروه تروریستی شناخته شده و هم‌اکنون در این لیست قرار دارد

دراین‌بین، ارتباط‌گیری با طالبان از سوی روسیه اقدامی سؤال‌برانگیز است که تناقضاتی نهفته دارد. اولین تناقض نظری و رویکردی است. بند 18 «راهبرد امنیت ملی روسیه (مصوب 31 دسامبر 2015)» ظهور و قدرت‌یابی تروریسم از جمله داعش را نتیجه تلاش برای براندازی دولت‌های قانونی، تحریک تنش و بی‌ثباتی داخلی و کاربست استانداردهای دوگانه در مبارزه با تروریسم می‌داند. روسیه از جمله در مورد سوریه نیز مکرراً بر ناصحیح بودن تقسیم تروریسم به خوب و بد تأکید و حتی غرب را به استفاده ابزاری از تروریسم متهم کرده است. اگر این اصول و مواضع مبنا قرار گیرد، در آن صورت اقدام مسکو در برقراری رابطه با طالبان نقض آن‌ها و تکرار فعل غربی خواهد بود، چرا که ارتباط با طالبان در حالی صورت گرفته که این گروه بر اساس تصمیم سال 2003 دادگاه عالی روسیه به‌عنوان گروه تروریستی شناخته شده و هم‌اکنون در این لیست قرار دارد.(3)

نکته دوم اینکه هرچند روسیه در مورد افغانستان و مقوله تروریسم همواره بر ضرورت اتخاذ رویکرد و اقدام جمعی تأکید کرده، اما چرایی عدم استفاده آن از سازوکارها و ظرفیت‌های منطقه‌ای محل سؤال است. در این باب می‌توان به سازمان شانگهای اشاره کرد که هم افغانستان و هم بسیاری از کشورهای همسایه این کشور در آن حضور دارند. یکی از وظایف و اهداف اصلی سازمان شانگهای نیز اقدام در حوزه امنیت و مقابله جمعی با تهدیدهای امنیتی منطقه‌ای است. به‌رغم ظرفیت‌های مختلف این سازمان، مسکو توجه جدی به این نهاد در مورد افغانستان نداشته است. تناقض این رویکرد در اینجاست که اگر مسکو به اثرمندی این سازمان اعتقاد دارد و توجه نمی‌کند که نشانه نقص رفتار کرملین است، اما اگر به اثرمندی آن اعتقاد ندارد که اعترافی به ناکارآمدی سازمان شانگهای در انجام وظایف ذاتی آن است.

برگزاری نشست اخیر میان روسیه، پاکستان و چین بدون حضور سایر همسایگان افغانستان مؤید نگاه بی‌اعتماد روسیه به اقدام جامع منطقه‌ای در مورد افغانستان است. هرچند عدم دعوت از ایران به این نشست به معنی فقدان همکاری میان مسکو و تهران در مورد افغانستان نیست و دو کشور تعاملاتی در این باب داشته و دارند، اما تردیدی نیست که مدیریت و دفع تهدیدات سیال و فرامرزی ناشی از افغانستان چهارچوب جمعی گسترده‌تری را می‌طلبد.

عدم تمایل مسکو به چنین چهارچوبه‌ای ناشی از فرض فقدان شرایط لازم برای اثرمندی آن است. اختلافات میان کشورهای منطقه از یک سو و اختلافات برخی از آن‌ها با قدرت‌های فرامنطقه‌ای از جمله آمریکا از سوی دیگر، مانعی بر سر عملیاتی شدن اقدام جامع و سیاست چندبرداری مسکو است. روسیه مایل نیست همکاری‌اش با ایران در افغانستان مانعی برای تعامل این کشور با آمریکا یا پاکستان و بالعکس باشد. اما در عمل چنین تحولی حادث می‌شود و لذا، مسکو چهارچوبه محدودتر را ترجیح می‌دهد.

چرایی ارتباط‌گیری با طالبان

اولین تماس‌های روسیه با طالبان در سال 1995 به‌صورت غیررسمی و برای آزاد کردن هفت خدمه ایلیوشین-76 این کشور انجام شد که به دست طالبان اسیر شده بودند (این هواپیما حامل تجهیزات نظامی از آلبانی به کابل برای ائتلاف شمال بود که بعد از یک سال خدمه آن آزاد شدند). به‌رغم این ارتباطات پراکنده، دیدگاه‌ها در کرملین در مورد طالبان منفی بود.

الکساندر لبد، دبیر وقت شورای امنیت روسیه در سال 1996 تأکید کرده بود که اگر طالبان در افغانستان متوقف نشود، تا سامارا (شهری در جنوب روسیه) پیشروی خواهد کرد.(4) در دهه 2000 نیز پس از قدرت‌یابی القاعده در افغانستان و تعامل میان روسیه و آمریکا در این کشور بعد از 11 سپتامبر تفاوتی بین القاعده و طالبان دیده نشد و کرملین بر مقابله با همه این جریانات تأکید می‌کرد.

اما در دهه 2010 دیدگاه‌ها در روسیه در مورد طالبان به‌صورت نسبی تغییر کرده و تفاوت میان طالبان افغانستانی با طالبان پاکستانی، القاعده و داعش دیده می‌شود. در این رویکرد، برای طالبان میانه‌رو، کارکردهایی چون مقابله ایذایی یا حتی ایجابی با ناتو و آمریکا و به‌ویژه علیه قدرت‌یابی داعش در افغانستان نیز فرض می‌شود. برای به خدمت گرفتن این کارکردها است که با میانجی‌گری تاجیکستان تماس‌هایی میان روسیه و طالبان «میانه‌رو» برقرار شده است.

باید توجه داشت که اساساً چنین ارتباطاتی در دیپلماسی مخفی و اقدامات نامتقارن روسیه در سیاست خارجی بی‌سابقه نبوده و نمونه آن هم‌اکنون در ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم این کشور با گروه‌های مختلف معارض سوری نیز مشهود است. در مورد طالبان، همچنان که اشاره شد، روسیه دولت کابل را برای مقابله مؤثر با افراط‌گرایی و مهار ابعاد فرامرزی آن «ضعیف و ناکارآمد» می‌داند، به نیت واقعی آمریکا و ناتو برای مقابله با تروریسم در افغانستان بدبین است و استفاده ابزاری آن‌ها از افراط‌گرایی در این کشور را از نظر دور نمی‌دارد. در این شرایط و نظر به حساسیت بالا در روسیه نسبت به تروریسم و افراط‌گرایی و احتمال سرایت آن به روسیه، این کشور استفاده از ابزارهای مختلف حتی ارتباط با طالبان را برای دفع این تهدید رد نمی‌کند.

برخی تحلیل‌گران روس با استقبال از این ابتکار و تأکید بر تغییر ماهیت طالبان طی سالیان اخیر و تغییر مواضع آن از افراط به میانه‌روی، تأکید دارند که در صورت موفقیت روسیه به نفوذگذاری بر طالبان و نقشه سیاسی افغانستان، ضمن دفع این تهدید دستاوردهای بزرگ‌تری نیز نصیب آن خواهد شد. از جمله ایجاد موازنه با آمریکا و چین و تأثیرگذاری بر تحولات منطقه از جمله آسیای مرکزی مؤثرتر صورت خواهد گرفت.(5) برخی دیگر نیز با تأیید اصل تعامل با طالبان، این نیرو را بازیگری مؤثر برای ممانعت از قدرت‌یابی داعش در افغانستان ذکر می‌کنند.(6)

با این ملاحظه، ارتباط روسیه با طالبان نشان می‌دهد که گویا این کشور نیز همانند آمریکا قائل به تفاوت میان طالبان پاکستانی و طالبان افغانستانی بوده و با تقسیم طالبان به «خوب و بد» به دنبال ارتباط با نوع «خوب» آن است. این رویکرد به‌ویژه بعد از اعلام رسمی مرگ ملا عمر، رهبر طالبان در سال 2015 و ایجاد شکاف در این گروه و تقسیم آن به دسته‌های مختلف تقویت شده و این فرض قوت گرفته که امکان ارتباط با طیف میانه‌رُوی این گروهک ممکن بوده و منافعی در پی خواهد داشت.

اهداف تاکتیکی ارتباط با طالبان

رویکرد تاکتیکی ارتباط با طالبان با هدف مدیریت و دفع تهدید مد نظر روسیه قرار گرفته است. کرملین به طالبان و ارتباط با این گروه نگاه ماهوی ندارد و تنها در جستجوی راه‌کاری مؤثرتر برای تأمین منافع امنیتی خود است. ابعاد و اهداف این رابطه را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد:

  1. رویکرد ابزاری با هدف مدیریت و دفع تهدید و نه ضرورتاً برقراری یک رابطه گسترده با یک نیروی مشروع. روسیه در مقایسه با آمریکا، ایران، پاکستان و حتی برخی کشورهای آسیای مرکزی از امکانات زیادی برای اثرگذاری سیاسی در افغانستان برخوردار نیست. ارتباط با طالبان می‌تواند این ضعف‌ را به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم ترمیم کند.
  2. هدف اطلاعاتی و شناسایی. رابطه با طالبان یکی از راه‌کارهای شناخت ظرفیت‌ها، گستره توان و اقدام این نیرو است. این اطلاعات می‌تواند برای وارد کردن ضربات متقارن و نامتقارن آتی به این گروهک در زمان و شرایط مقتضی مفید واقع شود.
  3. استفاده ابزاری از طالبان علیه آمریکا و ناتو. ارتباط با طالبان و تهدید به مسلح کردن آن با سلاح‌های پیشرفته علیه نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان اهرمی در دست مسکو برای امتیازگیری از واشنگتن در سایر حوزه‌ها از جمله سوریه و اوکراین است. این اهرم با توجه به تمایل جمهوری‌خواهان به مسلح کردن دولت اوکراین و معارضین سوری علیه مسکو می‌تواند کاربرد سلبی داشته باشد (هرچند چنین اقدامی خطرات خاص خود را خواهد داشت).
  4. مجاب کردن آمریکا به تعامل و توجه به منافع روسیه در افغانستان.
  5. فشار بر دولت کابل. کرملین دولت کابل را دولتی ضعیف و زیر نفوذ واشنگتن می‌داند. رابطه با طالبان می‌تواند اهرم فشاری برای مجبور کردن کابل به توجه جدی‌تر به ملاحظات و منافع مسکو باشد.
  6. ایجاد اختلافات درونی در طالبان. به‌حتم ارتباط‌ با روسیه مورد تأیید تمام رده‌های طالبان نیست و این مسئله می‌تواند باعث اختلاف درون این گروه شود. این اختلاف و به‌تبع آن نزدیک شدن برخی از زیرگروه‌های طالبان به مسکو می‌تواند آن‌ها را در مقابل سایرین قرار داده و اختلافات را تشدید کند.
  7. تلاش برای حل کردن طیف میانه‌روی طالبان در جریانات سیاسی افغانستان (هدف بلندمدت). از بین نرفتن جریان فکری طالبان و نیروهای این گروهک بعد از سال‌ها جنگ، روسیه را به همان نتیجه‌ای رسانده که در جنگ با چچنی‌ها دریافته است. اینکه مبارزه با افراط و تروریسم نیازمند اقدامی ریشه‌ای و بلندمدت است، در این زمینه صِرف سرکوب نظامی کفایت نخواهد کرد و این تهدید باید با جذب برخی نیروهای میانه‌رو به روندهای سیاسی مدیریت نیز بشود.
  8. استفاده از شر علیه شر. استفاده از طالبان در مقابل سایر نیروهای افراط‌گرا در افغانستان از جمله داعش نیز مورد توجه روسیه است. از این طریق هم طالبان و هم داعش هم‌زمان تضعیف شده و توسل احتمالی آن‌ها به نیروهای خارجی از جمله مسکو برای تأمین پول و سلاح می‌تواند سایر اهداف روسیه را نیز محقق نماید.

روسیه بسیاری از این اهداف را در رویکرد ابزاری و مذاکرات تاکتیکی خود با مخالفین سوری نیز دنبال می‌کند. شناسایی بهتر ظرفیت‌ها، پتانسیل‌ها، نقاط قوت و ضعف آن‌ها، کاهش اهرم‌های فشار غرب، اعراب و ترکیه و در مقابل به دست آوردن اهرمی برای چانه‌زنی و فشار بر آن‌ها، ایجاد تفرقه در میان مخالفین با در نظر داشتن اختلاف دیدگاه میان آن‌ها در خصوص تعامل با روسیه، استفاده از گروه‌های مخالف میانه‌رو در مقابل داعش و سایر معارضین و همچنین فشار بر دولت اسد برای مجبور کردن آن به تمکین به خواسته‌های مسکو از جمله مزایایی است که مسکو در تعامل با گروه‌های معارض سوری به دست آورده و خواهد آورد.

ظرفیت زیادی برای روابط گسترده میان روسیه و طالبان نمی‌توان قائل بود. مسکو در بلندمدت همکاری چندسطحی با دولت کابل، کشورهای منطقه و قدرت‌های بزرگ از جمله آمریکا را به تعامل با طالبان را ترجیح می‌دهد

جمعبندی

در روابط تاکتیکی و رویکرد ابزاری روسیه به رابطه با طالبان نباید اغراق شود. این رابطه تنها با هدف مدیریت و دفع تهدید در دستور کرملین قرار گرفته و اهداف ایجابی بلندمدت را دنبال نمی‌کند. در سوی مقابل نیز یکی از اهداف اعلامی اصلی طالبان مقابله با اشغال و اشغالگری است و از همین منظر برخی از لایه‌های آن با ارتباط با روسیه مخالف‌اند. خاطره جنگ دوره شوروی نیز برای هر دو طرف همچنان تداعی تلخی است.

با این ملاحظه، ظرفیت زیادی برای روابط گسترده میان روسیه و طالبان نمی‌توان قائل بود. مسکو در بلندمدت همکاری چندسطحی با دولت کابل، کشورهای منطقه و قدرت‌های بزرگ از جمله آمریکا را به تعامل با طالبان را ترجیح داده و می‌دهد، اما به‌تبع ناکارآمدی این ابزارها در شرایط حاضر به رابطه ابزاری با طالبان گرایش یافته است. به‌حتم تحقق اهداف تعیین‌شده در رابطه با طالبان به‌سادگی میسر نخواهد شد، اما کسب حداقل‌ها نیز خود دستاورد محسوب می‌شود.

دراین‌بین، هرچند مسکو در شرایط فعلی مکانیسم‌های چندجانبه منطقه‌ای برای اقدام در افغانستان را آماده نمی‌داند، اما فقدان یک چهارچوبه منسجم برای همکاری میان ایران و روسیه در افغانستان محل تأمل است. چرا که دو کشور در هر دو حوزه تهدیدات متقارن و نامتقارن ناشی از افغانستان دیدگاه‌های مشترکی دارند و تجمیع توان آن‌ها می‌تواند در مدیریت و دفع تهدیدها مؤثرتر باشد. فقدان این چهارچوبه همکاری نشانه‌ای از فقدان راهبرد مشخص در روابط کلان میان تهران و مسکو است. به این معنی که اگر ژئوپلیتیک و تهدیدهای نامتقارن داعش در سوریه دلیل همکاری دو کشور بوده، چنین تهدیدی با ماهیت یکسان در افغانستان نیز وجود دارد. در صورت وجود راهبرد مشخص میان دو کشور تعامل آن‌ها در سوریه قابل‌تعمیم به افغانستان نیز بود، اما ناپیوستگی تعاملات دو کشور مؤیدی بر فقدان راهبرد مشخص در این روابط است.

منابع

1- Балтачева, Марина и Мошкин, Михаил (Ноября 25, 2016) "Талибов напрасно записали в союзники России". Взгляд. HTML: http://vz.ru/world/2016/11/25/845770.html

(مارینا بالتاچِووا و میخائیل موشکین، طالبان به اشتباه متحد روسیه دانسته می‌شود)

2- . "Путин: нельзя делить террористов на хороших и плохих" (Август 5, 2016). «Газета Известия». HTML: http://izvestia.ru/news/625600#ixzz4KRyzTFxR (پوتین: نباید تروریست‌‌ها را به خوب و بد تقسیم کرد)

3- . "Единый федеральный список организаций, в том числе иностранных и международных организаций, признанных в соответствии с законодательством Российской Федерации террористическими" (Октября 25, 2016). Федеральная служба безопасности Российской Федерации. HTML: http://www.fsb.ru/fsb/npd/terror.htm

(لیست واحد فدرال در مورد سازما‌ن‌های خارجی و بین‌المللی که طبق قانون تروریستی شناخته شده‌اند)

4- . Дубнов, Аркадий (Января 14, 2016) "Почему интересы России и «Талибана» «объективно совпали»". Московский Центр Карнеги. HTML: http://carnegie.ru/commentary/?fa=62459

(آرکادی دوبنوف، چرا منافع روسیه و طالبان به‌صورت عینی منطبق هستند)

5- . Там же. (همان)

6- . Резчиков, Андрей и Мошкин, Михаил (23 Декабря, 2015) "У России и «Талибана» обнаружились общие интересы". Взгляд. HTML: http://vz.ru/politics/2015/12/23/785620.html

(آندره رزچیکوف و میخائیل موشکین، بین روسیه و طالبان منافع مشترکی وجود دارد)

استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.
متون سیاستی منتشر شده در شمس، بیانگر دیدگاه نویسندگان بوده و لزوما نظر این شبکه نیست.

نظرات

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
با تشکر، نظر شما پس از تایید در سایت نمایش داده می‌شود.